مقالات همایش ها | پایان نامه ها | پژوهش-ترجمه | آزمون ها

بررسی الگوی تجویز آنتی بیوتیک در درمان عفونت های دهان در دندا ن پزشکان عمومی شهر رشت در سال 1387

شماره ثبت: 1250
آرمان یوسفی

چکیده فارسی
سابقه و هدف:
درمان داروئی یک جزء جدایی ناپذیر در درمان های دندانپزشکی است.در عین حال نگرانی های زیادی در مورد استفاده غیر منطقی و غیر معقول از داروها بویژه استفاده بی رویه و نا مناسب آنتی بیوتیک ها وجود دارد.متأسفانه امروزه به دلیل عدم آگاهی کافی دندانپزشکان از درمان صحیح عفونت های دندانی با تجویز بی رویه و غلط آنتی بیوتیک ها شاهد بروز سوش های مقاومی از میکروارگانیسم ها می باشیم.این بررسی با هدف تعیین میزان آگاهی،نگرش و عملکرد دندانپزشکان و بررسی الگوی تجویز
آنتی بیوتیک در درمان عفونت های دهان توسط دندانپزشکان شهر رشت انجام شده است.
مواد و روش ها:
مطالعه انجام شده یک بررسی آماری KAP studyبه روش مقطعی و از نوع مطالعات توصیفی-تحلیلی است که در پاییز و زمستان سال 1387 بر روی 76 دندانپزشک عمومی شهر رشت انجام پذیرفته است بدین منظور پرسشنامه هایی تهیه و در اختیار دندانپزشکان قرار داده شد . داده ها با استفاده از ضریب همبستگي پیرسون و آزمون آماری کای دو تجزیه و تحلیل شدند.
یافته ها:
از میان 76 دندانپزشک مورد مطالعه 55 نفر(3/73%)مذکر و 21 نفر(6/27%)مؤنث بودند در این میان 30 دندانپزشک سابقه 5 سال و کمتر و 24 نفر سابقه بین 10-6 سال و 21 نفر نیز 11 سال و بیشتر داشتند،میانگین آگاهی کل دندانپزشکان 9/9 ا زمجموع 22 امتیاز بود که با افزایش سابقه کاری از میزان آن کاسته می شد،همچنین میانگین آگاهی دندانپزشکان مرد بیشتر از زن بود(p<0/05)نگرش از پرسشنامه این مطالعه تنها با دو امتیاز سنجیده می شد که 9/78% از دندانپزشکان موفق به کسب دو امتیاز مربوط به نگرش شدند.همچنین در مورد سؤالات عملکرد می توان گفت که 6/77% از دندانپزشکان از چهار امتیاز مربوط به عملکرد، به امتیاز دو و بیشتر نائل آمده بودند و این امتیاز با جنسیت و سابقه کار آنها ارتباطی نداشت.دندانپزشکان بیشترین آنتی بیوتیکی که تجویز می کردند آموکسی سیلین بود.همچنین در صورت تجویز بیش از یک دارو مترونیدازول در 85% موارد در پرسشنامه افراد پاسخ دهنده دیده می شد.
نتیجه گیری:
متأسفانه چنین بر می آید که سطح آگاهی های دندانپزشکان در مورد درمان های آنتی باکتریال عفونت های با منشأ دندانی چندان مطلوب نیست و این میزان به مرور زمان با دور افتادن از محیط های دانشگاهی کاهش می یابد.
واژه های کلیدی:عفونت های دهان،تجویز آنتی بیوتیک،دندانپزشک عمومی، آنتی بیوتیک



مقدمه
بیان مسئله:
درمان عفونت های با منشأ دندانی یکی از مسائل مطرح در دندانپزشکی است.عفونت های ادونتوژن طیف وسیعی را شامل می گردد.از یک عفونت موضعی و خفیف گرفته تا انواع شدیدتری که فضاهای نیامی را درگیر می کند می تواند به عنوان یک عفونت با منشأ دندانی شناخته شود.بنابراین ضروری است که درمان آنتی بیوتیکی مناسبی در مقابل اینگونه عفونت ها انجام شود.متأسفانه امروزه به دلیل عدم دانش و آگاهی کافی از درمان صحیح عفونت ها نه تنها راه حل درمانی مناسبی برای درمان این عفونت ها بدست نیامده،بلکه با تجویز بی رویه و نامناسب آنتی بیوتیک ها ،روز به روز سوش های مقاومی ازمیکروارگانیسم ها در مقابل این آنتی بیوتیک ها به وجود می آید.
بنابراین بر آن شدیم تا با انجام این مطالعه و تحقیق،اولاً از میزان آگاهی و دانش دندانپزشکان مورد مطالعه در ارتباط با درمان آنتی بیوتیکی عفونت های با منشأ دندانی مطلع شویم و ثانیاً نگرش و باور آنها را در این ارتباط جویا شویم و ببینیم به چه کارهایی که انجام می دهند عقیده دارند و یا به عقایدی که
در این باره دارند جامه عمل می پوشانند یا خیر و ثالثاً اینکه آیا در درمان عفونت ها فقط از تجربه طبابت خود بهره می برند یا علاوه بر آن در عملکرد خویش تکیه بر آگاهی و دانش خویش هم می کنند.
اهداف:
هدف اصلی:
بررسی آگاهی،نگرش و عملکرد دندانپزشکان عمومی در تجویز آنتی بیوتیک در درمان عفونت های دهان
اهداف فرعی:
1-    بررسی نوع آنتی بیوتیک تجویز شده توسط دندانپزشک
2-    بررسی میزان شیوع آنتی بیوتیک تجویز شده
3-    تعیین آگاهی و نگرش دندانپزشکان عمومی از درمان آنتی باکتریال عفونت های با منشأ دندانی به تفکیک جنس
4-    تعیین آگاهی و نگرش دندانپزشکان عمومی از درمان آنتی باکتریال عفونت های با منشأ دندانی به تفکیک مدت زمان طبابت
5-    تعیین عملکرد دندانپزشکان عمومی دردرمان آنتی باکتریال عفونت های با منشأ دندانی به تفکیک محل فارغ التحصیلی
6-    تعیین عملکرد دندانپزشکان عمومی دردرمان آنتی باکتریال عفونت های با منشأ دندانی به تفکیک جنس
7-    تعیین عملکرد دندانپزشکان عمومی دردرمان آنتی باکتریال عفونت های با منشأ دندانی به تفکیک مدت زمان طبابت
تعریف واژه ها:
دانشگاه مادر:دانشکده های دندانپزشکی تهران،شهید بهشتی،مشهد،شیراز،اصفهان،تبریز زیر مجموعه ای از دانشگاه مادر می باشند
دانشگاه غیر مادر:سایر دانشکده های دندانپزشکی  داخل کشور در این مجموعه جای می گیرند
درمان آنتی باکتریال:کلیه درمان های طبی حمایتی که شامل تجویز آنتی بوتیک ها نیز می شود،درمان آنتی باکتریال می گویند.
عفونت ادونتوژنیک: به عفونت های با منشأ دندانی که می تواند شدتی کم و لوکالیزه داشته باشد و یا عفونت های شدیدتر را در بر گیرد،عفونت ادونتوژنیک یا عفونت های با منشأ دندانی گویند.

میکروبیولوژی عفونت های دندانی:
ارگانیسم هایی که عامل عفونت دندانی هستند جزء فلور نرمال دهانی می باشند.باکتری های پلاک دندانی،باکتری های سطوح مخاطی و باکتری های شیار لثه.این باکتری ها همانهایی هستند که باعث ایجاد پوسیدگی دندانی،ژنژویت  و پریودنتیت  می شوند و شامل کوکسی های گرم مثبت هوازی و بی هوازی و باسیل های گرم منفی بی هوازی می باشند.وقتی این باکتری ها از طریق پلاک های عمیق و یا پالپ دندانی نکروزه به بافت های عمقی راه می یابند عفونت دندانی رخ می دهد.
در این رابطه ذکر دو نکته ضروری است:
1-    تقریباً تمام عفونت های دندانی توسط چند باکتری ایجاد می شود.
2-    باکتری های مولد عفونت دندانی،هوازی و بی هوازی هستند بطوریکه عفونت هایی که توسط هر دو گروه ایجاد می شوند 60% موارد را شامل شده،فقط 5% کل عفونت ها توسط باکتری های هوازی به تنهایی ایجاد می گردد(2)
باکتری های بی هوازی تنوع بیشتری دارند بطوریکه از حدود 200 گونه میکروبی موجود در فلور دهانی،اکثر آنها را بی هوازی ها تشکیل می دهند.(10)
در این گروه کوکسی های گرم مثبت(برای مثال:گونه استرپتوکوک بی هوازی و گونه پپتواسترپتوکوک)و باسیل های گرم منفی(برای مثال:گونه پرووتلا و گونه فوزوباکتریوم)نقش مهمتری را در بیماری زایی به عهده دارند.
در این گروه شایعترین کوکسی های گرم مثبت بی هوازی هستند که ⅓ عفونت ها را ایجاد می کنند پس از آن باسیل های گرم منفی بی هوازی هستند که در نیمی از عفونت ها کشت داده شده اند.لازم به ذکر است که کوکسی های گرم منفی بی هوازی و باسیل های گرم مثبت بی هوازی نقشی در ایتولوژی عفونت های با منشأ دندانی نداشته و جزء ارگانیسم های فرصت طلب می باشند. روشی که در آن باکتری های هوازی و بی هوازی با کمک هم موجب عفونت می شوند کاملاً مشخص شده است. بعد از تلقیح اولیه به بافت های عمیق تر، میکروارگانیسم هایی که قدرت تهاجم بیشتری داشته و بیماری زای قویتری هستند (برای مثال: گونه استرپتوکوک هوازی) فرآیند عفونت را آغاز می کنند که با عفونت سلولی یا التهاب سلولی همراه است. همراه با رشد باکتری های هوازی و کاهش ظرفیت اکسیژن موضعی، باکتری های بی هوازی شروع به رشد کرده و فروان تر می شوند.
هر چه عفونت مزمن تر شود، مرحله آبسه نزدیکتر می گردد. باکتری های بی هوازی افزون تر شده و
کم کم بصورت انحصاری عامل مولد بیماری محسوب می گردند.
عفونت های اولیه که به صورت التهاب سلولی مشاهده می شوند را ممکن است به عنوان عفونت های استرپتوکوکی هوازی بشناسیم و در مراحل بعدی، آبسه های مزمن را می توان به عنوان عفونت های بی هوازی شناخت.(2)
به طور معمول،عفونت های با اتیولوژی فلور نرمال دهان،هنگامی ایجاد می شود که در مکانیسم دفاعی میزبان اختلال ایجاد شده و با بهم خوردن تعادل فلور،این باکتری ها می توانند به عنوان عامل بیماری زا عمل کرده و ایجاد ضایعه کنند.
اصول تشخیص و درمان عفونت های دندانی:
بیمار مبتلا به عفونت های با منشأ دندانی،در ابتدا بایستی به طور کامل معاینه و با دقت ورد ارزیابی قرار گیرد.این بیماران دارای علائم جزئی تا علایم شدید و جدی می باشند که جزئیات مربوط به تاریخچه بیماری و همچنین مشکل اصلی بیمار بایستی مد نظر قرار گیرد.طرح درمان بر اساس مشکلات موجود بدست می آید.بایستی توجه داشت که مشکلات مهمتر در اولویت قرار گیرد(10)
درمان عفونت های ادونترژنیک ممکن است از طریق جراحی، درمان های دارویی و یا بصورت توأم انجام گیرد درمان بستگی به مرحله عفونت و پاسخ فیزیولوژیک بیمار دارد (2) و دارای اصولی می باشد که در درمان بیماران بسیار مفید است.
تعیین شدت عفونت:
اغلب عفونت های دندانی خفیف بوده،فقط به درمان های جزئی نیاز دارند.هنگام مراجعه بیمار،هدف اولیه تعیین شدت عفونت است.
عفونت ها در واقع پاسخ های آماسی شدید هستند و علائم ویژه التهاب از لحاظ کلینیکی کاملاً قابل تشخیص است این علائم و نشانه ها عبارتند از: ناراحتی (درد)، برجستگی (تورم)، حرارت (گرمی)، قرمزی (اریتم)، و از دست دادن عملکرد پس از معاینه فیزیکی و کنترل علائم کلینیکی پزشک باید احساس کند که بیمار سلولیت یا آبسه دارد. این دو لغت دو مرحله مجزای عفونت را نشان می دهند که حدود مشخص و درمان ویژه خود را دارند.
وجه تمایز سلولیت و آبسه:
وجه تمایز سلولیت و آبسه بصورت تیپیک از طریق طول مدت درد، اندازه، وضعیت اطراف، قوام در لمس، وجود چرک و خطر بالقوه میسر است.
طول مدت سلولیت، حاد و سریع است و نشان دهنده وجود ابتدایی عفونت است. از سوی دیگر آبسه فرایندی مزمن است. سلولیت عموماً دردناک تر از آبسه است که می تواند نتیجه شروع حاد آن یا گسترش بافتی باشد. حدود سلولیت نامشخص و حاشیه ای منتشر دارد در حالیکه آبسه دارای حدود مشخص و محدود معین است. سلولیت در لمس بصورت خمیری تا سفت اما آبسه در موقع لمس بصورت مواج حس می شود زیرا حفره موجود در بافت با چرک پر شده است.

تعیین سیستم دفاعی میزبان:
شامل اخذ تاریخچه پزشکی بیمار جهت تعیین میزان توانایی بیمار در مقابل عفونت است.برخی بیماری ها یا ویروس ها مانع از عملکرد صحیح سیستم ایمنی میزبان می گردند.در افراد با کاهش عملکرد سیستم ایمنی،عفونت ها شدیدتر و وسیع تر است.
تعیین فرد درمان کننده(دندانپزشک عمومی یا متخصص):
اغلب عفونت های دندانی با اعمال جزئی و آنتی بیوتیک های رایج به سرعت کنترل شده و پاسخ
می دهند ولی برخی عفونت ها با پتانسیل تهدید کننده نیاز به درمان های طبی و جراحی وسیع دارند.در مورد اخیر درمان باید توسط متخصصین صورت گیرد که در اغلب این موارد،بیمار در بیمارستان بستری می شود.
درمان جراحی عفونت:
اصل اولیه درمان عفونت های دندانی انجام درناژ جراحی و رفع عامل عفونت است.درمان جراحی از باز کردن اطاقک پالپ دندان و تخلیه پالپ نکروز تا انسیزیون بافت نرم در نواحی تحت فکی و گردنی درعفونت های شدید متفاوت است.مرحله اول رفع علت عفونت اغلب پالپ نکروز یا پاکت پریودنتال  عمیق است و مرحله بعدی برقراری درناژ چرک و مواد نکروزه است.(2)
در عفونت های فضاهای خارج دهانی انسیزیون و درناژ مقدم بر کشیدن دندان می باشد.در مورد آبسه محدود به ناحیه دنتوآلوئولر برای جراح هیچ نکته آناتومیک مهمی وجود ندارد.ولی برای درناژ یک آبسه عمقی دانش کامل از آناتومی صورت و گردن لازم است.درمان این موارد بهتر است توسط متخصص انجام شود.(10)


درمان داروئی:
بیمار مبتلا به عفونت دندانی به علت درد و تورم همراه با عفونت دچار کاهش مکانیسم های دفاعی می گردد.به علت درد موجود،این بیماران دریافت مایعات و تغذیه و استراحت کافی ندارند.بعد از انسیزیون و درناژ لازم است بیمار مقدار زیادی آب،آبمیوه و غذای با کالری بالا دریافت کند.
انتخاب و تجویز آنتی بیوتیک:
انتخاب و تجویز آنتی بیوتیک باید با احتیاط صورت گیرد.باید عوامل مختلفی را در نظر داشت تا بتوان از بین حدوداً 70 نوع آنتی بیوتیک نوع مناسب را انتخاب نمود.
آنتی بیوتیک یک تیغه دو لبه است.در حالی که انتخاب مناسب باعث بهبود و درمان سریع عفونت می گردد،انتخاب نادرست نه تنها سودی ندارد بلکه باعث ایجاد عوارض داروئی و صرف هزینه گران می گردد.بنابراین نکات زیر باید در نظر گرفته شود:
آیا تجویز آنتی بیوتیک ضروری است؟
این تصور غلط است که هر عفونتی نیاز به آنتی بیوتیک دارد مواردی وجود دارد که تجویز غیر ضروری و یا کنترااندیکه است.در جواب به سؤال فوق سه نکته مهم است:
1-    شدت عفونت بیمار هنگام مراجعه:
اگر عفونت تورم داشته باشد و به سرعت پیشرفت کند یا سلولیت منتشر وجود داشته باشد باید آنتی بیوتیک تجویز نموده،درمان جراحی صورت گیرد.جدول(1-1)وجدول(2-1)
2-    آیا درمان جراحی کافی را می توان انجام داد؟گاهی کشیدن دندان به سرعت منجر به بهبودی می شوند،گرچه در مواردی در آوردن دندان ممکن نیست؛درمان آنتی بیوتیک جهت کنترل عفونت مهم بوده و پس از آن می توان دندان را کشید.
3-    موقعیت دفاع میزبان:فرد جوان با سیستم دفاعی خوب کمتر نیاز به آنتی بیوتیک پیدا می کند؛در اکثر موارد به علت باکتری های شناخته شده ای که باعث ایجاد عفونت های دندانی می شود،انجام کشت و حساسیت ضرورتی ندارد.در 90% عفونت های دندانی،باکتری مولد،استرپتوکوک های هوازی و بی هوازی،پپتواسترپتوکوک و فوزو باکتریوم های بی هوازی می باشند(2)
آنتی بیوتیک های مورد استفاده جهت عفونت های دندانی در جدول(3-1)آمده است.
بسیاری از موارد می توان بدون کشت اولیه درمان آنتی بیوتیک را شروع کرد.داروی انتخابی در اغلب موارد پنی سیلین است و درموارد حساسیت می توان از اریترومایسین و کلیندامایسین استفاده نمود.(12)
در فرد حساس به پنی سیلین باید سفالوسپورین ها را نیز با احتیاط تجویز نمود.تتراسایکلین نیز در عفونت دندانی مفید است ولی برخی از باکتری ها به این دارو مقاومند.مترونیدازول فقط بر باکتری های بی هوازی مؤثر است و در مواردی تجویز می شود که به نظر می رسد عامل، باکتری بی هوازی است.
استفاده از آنتی بیوتیک با باریکترین طیف اثر:
وقتی آنتی بیوتیک مصرف می شود تمام باکتری های حساس از بین می روند.اگر طیف اثر دارو باریکتر باشد.انواع باکتری های کمتری از بین می روند به طور مثال پننی سیلین،استرپتوکوک و باکتری های بی هوازی دهانی را از بین می برد ولی اثری بر استافیلوکوک های پوست و باکتری های دستگاه گوارش ندارد بنابراین مقاومت داروئی ایجاد نمی کند.
تجویز آنتی بیوتیک با اثرات سمی کمتر:
اکثر آنتی بیوتیک ها به علت عوارض جانبی و سمیت تجویزشان محدود می شود.
حساسیت به پنی سیلین عارضه جانبی مهمی است.3-2% افراد به پنی سیلین حساسیت دارند غیر از این مورد پنی سیلین عارضه مهم دیگری ندارد.اریترومایسین و کلیندامایسین عوارض جانبی و سمیت بسیار کمی دارند که می توانند به عنوان یک جایگزین برای پنی سیلین عمل کنند.عوارض آنها بیشتر تهوع و استفراغ و اسهال و دردهای شکمی است.
از عوارض کلیندامایسین کولیت پسودوممبرانوس است.داروهای دیگر از جمله آمپی سیلین و سفالوسپورین های خوراکی نیز این عارضه را ایجاد می کنند.سفالوسپورین ها مانند پنی سیلین احتمال ایجاد حساسیت دارند.تتراسایکلین نیز عارضه کمی دارد و مشکلات گوارشی از جمله تهوع،استفراغ،دردهای شکمی و اسهال ایجاد می کند.
  مترونیدازول نیز سمیت کمی دارد و باعث مشکلات گوارشی می شود و مصرف همزمان آن با اکل  باعث بروز سریع دردهای شکمی شدید و تهوع می گردد.
برخی آنتی بیوتیک ها وقتی با داروهای دیگر ا زجمله قرص های ضد بارداری خوراکی مصرف می شوند عوارض جانبی ایجاد می کنند.مصرف همزمان باعث اختلال عملکرد قرص های ضد بارداری می شود.
تجویز آنتی بیوتیک های باکتریوسیدال:
آنتی بیوتیک ها به دو دسته باکتریوسید و باکتریواستاتیک تقسیم می شوند.انواع باکتریوسید با تداخل در ساخت دیواره سلولی د رسلول های باکتری در حال رشد باعث ضعف دیواره سلولی و مرگ باکتری می شود. در واقع آنتی بیوتیک است که باکتری را از بین می برد.گویچه های سفید و کمپلمان و آنتی بادی
ها در مرگ باکتری نقش کمتری دارند.آنتی بیوتیک های باکتریواستاتیک با تکثیر و رشد باکتری ها تداخل کرده و با کم کردن تولید مثل باکتری ها به دفاع میزبان فرصت انهدام باکتری ها را می دهند. آنتی بیوتیک های  باکتریواستاتیک نیازمند سیستم دفاعی سالم و قوی میزبان هستند،بنابراین در افراد با نقص سیستم ایمنی تجویز نمی گردند.
آنتی بیوتیک های باکتریوسید شامل: استرپتومایسین،پنی سیلین،آمپی سیلین،سفالکسین،آموکسی سیلین،کو آموکسی کلاو،مترونیدازول،وانکومایسین،جنتامایسین،کوتریماکسازول می باشد.
آنتی بیوتیک های باکتریواستاتیک شامل:کلرامفنیکل،اریترومایسین(در غلظت های بالا اریترومایسین می تواند باکتروسید باشد)،تتراسایکلین،داکسی سایکلین،کلیندامایسین می باشد.
تجویز آنتی بیوتیک به میزان مناسب:
وقتی تصمیم به تجویز آنتی بیوتیک گرفته شد،باید دوز دارو  و فواصل بین دوز ها مناسب و صحیح باشد. دوز مناسب توسط تولید کننده ارائه می گردد و باید به حدی باشد که به سطح پلاسمایی برای کشتن کافی باشد ولی به حدی بالا نباشد که اثرات سمی دارو ظاهر شود.حداکثر سطح پلاسمایی باید حداقل چهار تا پنج برابر حداقل غلظت مهاری باکتری باشد.فواصل بین تجویز دارو باید بر اساس نیمه عمر دارو تنظیم شود.فواصل تجویز باید چهار برابر نیمه عمر پلاسمایی دارو باشد.زمان قطع دارو 2تا3 روز بعد از بهبودی کامل عفونت است، حداقل مصرف 7 روز است. عفونت های خفیف دندانی که بیمار به طور سرپایی درمان می شوند با تجویز 7 روز آنتی بیوتیک به خوبی درمان می شوند.
تجویز بیش از این مدت در عفونت هایی به کار می رود که به سرعت بهبود نمی یابند.
نکته: چون جذب هرگونه آنتی بیوتیک خوراکی که به همراه غذا میل شود فوق العاده ناچیز است پس در هنگام مصرف آنتی بیوتیک باید به این نکته توجه شود که حداقل یک ساعت قبل از غذا یا دو ساعت بعد از غذا مصرف شود.
پیگیری مداوم بیمار:
بیمار باید در طی مراحل درمان داروئی و جراحی تحت نظر و پیگیری باشد و روند بهبودی دنبال شود تا در صورت مشاهده شکست در درمان تصمیم لازم اتخاذ شود(2)

مراقبت های تقویتی در عفونت های دهانی:
این مراقبت ها شامل کمک به قدرت دفاعی بدن در جهت مبارزه با عفونت است درمان های کمکی علاوه بر تجویز آنتی بیوتیک ،تأمین آب کافی برای بدن،تسکین درد،استراحت و کاربرد گرمای مرطوب می باشد. 
 به اغلب بیماران توصیه می شود که مایعات زیاد مصرف کنند چرا که اکثرآنان دچار دهیدراسیون می گردند.مهمترین فایده مایعات بالابردن قدرت دفاعی بدن است.اگر بیمار نتواند دهیدراسیون را با مصرف غذا و مایعات تأمین کند بیمار در بیمارستان بستری شده و مایعات را از راه وریدی دریافت می کند.(11)
تداخل داروئی آنتی بیوتیک ها:
پنی سیلین:پنی سیلین با داروهای زیر تداخل دارد:
1-    داروهایی که جهت دفع کلیوی با پنی سیلین به طور فعالانه رقابت دارند مانند آسپرین
2-    داروهایی که توانایی جابجایی پنی سیلین را از پروتئین های اتصالی پلاسما دارند مانند آسپرین، داروهای ضد التهاب دیگر و سولفونامیدها
3-    با داروهای ضد عفونی باکتریواستاتیک که سنتز پروتئین باکتری ها را مهار می کنند.مانند تتراسایکلین و اریترومایسین
اریترومایسین: تنها واکنش تداخل داروئی که برای اریترومایسین مطرح شده این است که اریترومایسین فعالیت ضد میکروبی پنی سیلین را مهار می کنند.
تتراسایکلین: تداخل داروئی مربوط به تتراسایکلین ها به دلیل تأثیر مواد مختلف مثل یون های فلزی دو ظرفیتی و سه ظرفیتی و سدیم بی کربنات بر روی جذب گوارشی(GI)این ماده است.
نکته:آمپی سیلین،پنی سیلینV،سولفونامیدها،ایزونیازید،تتراسایکلین ها تأثیر قرص ضد بارداری را با افزایش متابولیسم آن کم کرده و موجب خونریزی در دوره مصرف و یا بروز بارداری می شود.
  
سفالوسپورین ها: واکنش های تداخل دارویی سفالوسپورین ها با داروهایی اتفاق می افتد که جهت دفع کلیوی با سفالوسپورین ها رقابت می کنند.تداخل دارویی سفالوسپورین ها با فنیل بوتازون یا پروبنسید به دلیل رقابت در دفع کلیوی صورت گرفته و باعث کاهش دفع کلیوی سفالوسپورین ها و افزایش سطح پلاسمایی آنها می شود.


Preview image: 
موضوع:  تشخیص بیماری های دهان
Level:  Undergraduate
امتیاز:  2.73
تعداد رای:  4
جمع آرا:  7

بازگشت به فهرست