برای دیدن عناوین قوانین مختلف، لطفاً اینجا کلیک کنید

جراحی دهان - عوارض

جراحی دهان، فک و صورت نوین - ملاحظات پزشکی قانونی  

عوارض
نتایج به دست آمده هنگامی که دندان پزشک حداکثر تلاش خود را در تشخیص طرح درمان و تکنیک جراحی به کار می برد معمولاً کمتر از انتظار می باشد. نتایج بد الزاماً مبین مقصر بودن دندان پزشک و یا اهمال او در انجام عمل نمی باشد. اگر چه هنگامی که عوارض رخ می دهند، اجباری است که دندان پزشک فوراً درمان مناسب و مقتضی را انجام دهد.
در بسیاری از موارد، دندان پزشک باید بیمار را از عوارض آگاه کند. مثالی برای این موارد عبارتند از: شکست پوشیده شدن نوک ریشه، شکستن وسیله دندان پزشکی همانند فایل اندونتیک در دندان، پرفوره شدن سینوس فک بالا، صدمه به دندان مجاور و یا شکستگی استخوان مجاور. در این موارد دندان پزشک باید نحوۀ کنترل عارضه را به طور کامل مد نظر داشته باشد که شامل آموزش های لازم به بیمار در مورد این که درمان های دیگری نیز ممکن است لازم به انجام باشد و ارجاع به جراح دهان و فک و صورت در صورت نیاز می باشد.
لازم به تذکر است که در مورد درمان های منطقی که نتایج منطقی به دنبال خواهد داشت باید بحث شود. به طور مثال، هنگامی که دندان جهت درمان ارتودنسی خارج می شود، ممکن است پرمولر اول اشتباهاً به جای پرمولر دوم خارج شود. قبل از خارج کردن هر دندان دیگر و یا آگاه کردن بیمار یا والدین، دندان پزشک باید با ارتودنسیت تماس گرفته و تأثیرات آن را بر روی درمان و جایگزین های آن سؤال کند. سپس بیمار و والدین باید آگاه شوند که دندان اشتباه خارج شده ولی ارتودنسیت معتقد است که درمان بدون هیچ تغییر قابل ملاحظه ای در نتیجه آن می تواند انجام شود.
کمبود جایگزین های منطقی طرح درمان اولیه مسئله حادتری می باشد. دندان پزشک باید طرح درمان گرانتری همانند ایمپلنت را در نظر گیرد و همچنین باید وجود درمان های اضافی را مد نظر قرار دهد.
عارضه معمول دیگر اختلال در حس پس از خارج کردن مولر سوم می باشد. وجود این عارضه و اندازه آن باید در پرونده ذکر شود. استفاده از دیاگرام جهت دانستن دقیق محلی که درگیر شده نیز مفید می باشد. میزان و شدت عارضه نیز در صورت امکان پس از آزمایش باید در پرونده ثبت شود. بهبود یا عدم بهبود نیز باید پس از هر بار مراجعه بیمار در پرونده ثبت شود. در نهایت بیمار ممکن است نیاز به ارجاع به یک جراح دهان و فک و صورت که در زمینه تشخیص و درمان آسیب های به عصب تجربه دارد، داشته باشد. در اکثر موراد ارجاع باید تقریباً پس از 3 ماه از آسیب و در صورت عدم مشاهده هرگونه بهبودی انجام شود. تأخیر بیش از اندازه ممکن است تأثیرات درمان های آینده را کم کند. ثبت بهبود یافتن بیمار در پرونده می تواند در اثبات دلیل تأخیر ارجاع کمک کند.


مبنا: 
وزارت

بازگشت به فهرست