برای دیدن عناوین قوانین مختلف، لطفاً اینجا کلیک کنید

جراحی دهان - واگذاری بیمار

جراحی دهان و فک و صورت نوین - ملاحظات پزشکی قانونی  

ترک یا واگذاری بیمار(patient Abandonment )
مسؤولیت قانونی زمانی به وجود می آید که رابطۀ بیمار – پزشک شکل بگیرد و این زمانی رخ می دهد که مطب بیمار را قبول کرد. ارزیابی های اولیه انجام گرفته و درمان شروع شده باشد. دندان پزشک موظف است که پرستاری و مواظبت لازم از بیمار را تا پایان درمان انجام دهد. گرچه ممکن است مواردی پیش آید که به دلیل مشکلاتی اتمام درمان  غیر ممکن یا غیر منطقی باشد. این مشکلات شامل عدم حضور بیمار جهت ادامه درمان، عدم پیروی از دستورات، مصرف نکردن داروهای تجویز شده و عدم توقف در انجام فعالیت هایی که بر روی طرح درمان تأثیر می گذارند و یا توانایی دندان پزشک را در بدست آوردن نتایج مورد قبول غیر ممکن می سازند و ممکن است به دلیل قطع ارتباط کامل بین دندان پزشک و بیمار باشد.
در این گونه موراد دندان پزشک باید اقداماتی را قبل از قطع درمان انجام دهد تا به وسیله بیمار متهم نگردد. اولاً دلایلی که سبب قطع درمان شده در پرونده باید ذکر گردد. به بیمار باید هشدار داد که در صورت ادامه این کارها درمانی برای او انجام نخواهد گرفت. به بیمار باید اطلاع داد که در صورت انجام این کارها آسیب هایی به او وارد خواهد شد و دلایل آن را نیز باید برای او شرح داد. بعد از اطلاع دادن او به این که دیگر درمانی برای او انجام نخواهد شد به او باید فرصت داد تا دندان پزشک دیگری را پیدا کند (معمولاً 30 تا 45 روز). و دندان پزشک باید در طی این مدت در صورتی که موارد اورژانس رخ دهد در جهت جلوگیری از وارد آمدن هر آسیبی به بیمار او را درمان کند.
وقتی تصمیم گرفته شد که این رابطه دندان پزشک – بیمار قابل استمرار نیست، دندان پزشک باید موارد زیر را برای اتمام رابطه انجام دهد.
نامه ای باید به بیمار ارسال شود و تصمیم خود را مبنی بر عدم درمان او در مطب را شرح داد. که باید پنج مورد مهم را در نامه ذکر کرد:
1)    دلایلی که باعث عدم استمرار درمان شده است
2)    در صورتی که قابل اجرا باشد، آسیب هائی که به بیمار توسط فعالیت های ناخواستی بیمار (یا والدین) انجام شده
3)    هشدارهای قبلی که توسط مطب به بیمار مبنی بر توقف در انجام بعضی از فعالیت ها که باعث وخیم شدن وضعیت بیمار یا ناتوان ساختن دندان پزشک در بدست آوردن نتایج قابل قبول داده شده است.
4)    هشداری مبنی بر این که درمان بیمار تمام نشده است، بدین جهت بیمار باید به دندان پزشک دیگر و یا به بیمارستان و کلینیک دیگری جهت معاینه و انجام درمان مراجعه کند. (کلینیسین همچنین باید هشدار دهد که در صورت عدم انجام این کار سلامتی بیمار در خطر خواهد افتاد و درمان ممکن است که غیر ممکن شود).
5)    پیشنهادی مبنی بر این که درمان بیمار تا مدت معینی و در حالت های اورژانس ادامه خواهد یافت تا بیمار دندان پزشک دیگری را پیدا کند.
این نامه باید به وسیلۀ یک پست مطمئن ارسال گردد تا مطمئن شویم که بیمار آن را دریافت خواهد کرد. اگر دندان پزشک دیگری نیز بیمار را درمان می کند، کلینیسین باید آگاه ساختن آن ها را از این تصمیم را مد نظر قرار دهد.
تا زمانی که بیمار وقت کافی برای پیداکردن یک دندان پزشک دیگر داشته باشد دندان پزشک قبلی باید همچنان برای ارئه درمان در موقع اورژانس در دسترس باشد. این باید در برنامه ای که قبلاً طراحی شده است انتقال یابد.
دندان پزشک باید پیشنهاد دهد که رونوشت تمام موارد ثبت شده را به بیمار ارئه دهد که این مسأله میزان اهمیت دادن بیمار را تحت تأثیر قرار می دهد. نباید از هیچ اقدامی که باعث افزایش توجه بیمار و اهمیت دادن او به درمان کامل می شود رویگردان شد.
در مورد بیمارانی که HIV+ محسوب می شوند یا بیماری مشابهی را دارند نباید از درمان رویگردان شد چون این عمل در واقع نقص «قانون حقوق افراد معلول» و دیگر قوانین فدرال و ایالتی می باشد. صرفاً به خاطر بیماری این افراد نمی توان از درمان آن ها سرپیچی کرد افرادی که HIV+ می باشند یا سندرم نقص ایمنی اکتسابی دارند تحت این قوانین معلول محسوب می شوند. اگر دندان پزشک دلیل قانونی دیگری برای رد بیمار داشته باشد باید با مشاور قانونی مشورت کند.
استثناهایی برای این خطوط کلی قوانین وجود دارد. دندان پزشکان باید هر مورد را با دقت ارزیابی کنند. مواردی هم که ممکن است رخ دهند که دندان پزشک خواهان حفظ بیمار و عدم از دست دادن فرصت مشاهده و پی گیری بیمار می باشد.
عدم انجام درمان در اغلب موارد باعث عصبی شدن بیمار می شود در حالی که انجام آن کار و رخ دادن پیچیدگی های درمانی مسائل قانونی را در پی خواهد داشت. در این حال ممکن است دندان پزشک ادامه کار را ترجیح دهد.
اگر درمان ادامه یابد، پرونده باید به دقت منعکس کننده تمام نگرانی ها درباره پتانسیل آسیب های احتمالی و افزایش ریسک عدم رسیدن به نتایج قابل قبول باشد و تمام نگرانی ها باید به بیمار منتقل شود.
در موارد معین ممکن است از بیمار خواسته شود که یک رضایت نامه اصلاح شده ای را که شامل 3 نکته مهم است امضا کند.
1-    بیمار آگاه است که به نظر دندان پزشک اهمیت نداده و یا این که به نصیحت او عمل نکرده است.
2-    اقدامات ذکر شده در قبل سلامت بیمار یا توانایی دندان پزشک برای رسیدن به نتایج قابل قبول را به مخاطره انداخته یا این که به صورت غیر منطقی شانس ایجاد پیچیدگی های درمانی را افزایش داده است.
3-    دندان پزشک درمان را ادامه می دهد ولی هیچ اطمینانی در مورد نتایج حاصله نمی دهد. پیچیدگی های درمانی که ممکن است محتاج مراقبت های اضافی باشند ممکن است رخ دهند و بیمار (یا قیم قانونی بیمار) تمام مسؤولیت را می پذیرد و اگر هر یک از اتفاقات فوق الذکربه وقوع بپیوندند دندان پزشک هیچ مسؤولیتی را به عهده نمی گیرد.


مبنا: 
وزارت

بازگشت به فهرست