مدیریت، سیاست، حقوق، معماری، اقتصاد، بیمه،.. |  آموزش، کاریابی، رایانه، وب،..  |  ورزش، تغذیه، بهداشت حرفه،.. |  پزشکی، اورژانس، دارو، روان،،.. |  مذهب، هنر، تاریخ،... 
تامين سلامت دهانِ مردم، ميوه نهايی درخت‌هايی که می‌کاريم

تامين سلامت دهانِ مردم، ميوه نهايی درخت‌هايی که می‌کاريم

اينکه دانشکده‌هاي ما با علوم و فنون روز دنيا حرکت کنند قطعا مايه مباهات است، اما حتي اگر همه ملزومات فراهم شوند و در نهايت مردم نتوانند خدمات مطلوب بگيرند حتما راه را به خطا رفته‌ايم. هم هزينه کرده‌ايم و هم نتيجه نگرفته‌ايم. آيا امروزه حال و روزمان اينگونه نيست؟ هم به تعداد دانشکده‌ها اضافه و در بخش تربيت نيروي انساني هزينه کرده‌ايم و هم طيف گسترده‌اي از مراکز ارائه‌کننده خدمت را در کشور را‌ه‌اندازي كرده‌ايم و انواع و اقسام تکنولوژي‌هاي روز دنيا را به کار بسته‌ايم ولي متاسفانه قشر کثيري از جامعه به اهميت سلامت دهان واقف نيستند و قشر بيشتري توان هزينه‌کردن براي خدمات دندان‌پزشکي را ندارند و آنهايي هم که هزينه مي‌کنند از کيفيت خدمات و نظارت بر عملکردها، آنچنان که بايد و شايد راضي نيستند.
بايد متوجه باشيم که تامين سلامت دهان مردم ميوه نهايي همه درخت‌هايي است که مي‌کاريم. نظام‌هاي سلامت در دنيا کارکردهايي دارند و بايد از طريق آن کارکردها به خروجي نهايي نظام سلامت که تامين سلامت مردم آن هم به شکل عادلانه و همراه با کرامت است، برسيم.
توليت (Stewardship)، توليد منابع (Resource Generation)، تامين مالي (Financing) و ارائه خدمات (service provision)کارکرد اصلي نظام سلامت هستند که از طريق  آنها بايد به 3 هدف اصلي نظام سلامت برسيم: تامين سلامت (Health)، مشارکت مالي عادلانه (Fair Financial Contribution) و پاسخگويي به انتظارات غيرطبي مردم (Responsiveness).
آيا ما در دستيابي به اهداف مورد اشاره موفق بوده‌ايم؟ شاخص‌ها چنين چيزي را تاييد نمي‌کنند. علت آن واضح است؛ نظام سلامت کشور لااقل در بخش دندان‌پزشکي يکپارچه (Integrated) نيست و انسجام ندارد. توليت، نظارت و راهبري سيستم متولي ندارد! سال‌ها هزينه مي‌کنيم تا يک دانش‌آموز، يک دانشجو و نهايتا يک دندان‌پزشک تربيت کنيم و در تمام اين مراحل نظارت‌هاي شديد و اکيد مي‌کنيم ولي به محض شروع کار دندان‌پزشک و ورودش به بازار سلامت که نيازمند بيشترين توجه است کار مسوولان تمام مي‌شود! اصلا مهم نيست که اين دندان‌پزشک محصول خوبي توليد مي‌کند يا خير؟ چه هزينه‌اي بايد براي اين محصول پرداخت؟ چه کسي بايد پرداخت کند؟ مردم کجاي کارند؟ وظيفه مسوولان چيست؟ مسووليت بيمه‌ها چطور؟... و ده‌ها سوال ديگر که همگي بي‌پاسخ مي‌مانند.
در پايان لازم مي‌دانم اشاره کنم که به اعتقاد برخي از کارشناسان، خدمات دندان‌پزشکي چندان با منطق و چارچوب‌هاي بيمه‌اي سازگار نيست. از آنجا که سوءبرداشت از اين موضوع عواقب خطرناکي دارد و ممکن است مسوولان را در قبال مسووليت‌هايشان بي‌تفاوت‌تر از گذشته كند، ذکر چند نکته ضروري است:

1.بر اساس اصول مصرح در قانون اساسي وظيفه تامين سلامت مردم با دولت است. اصل 29 قانون اساسي صراحتا بهره‌مندي از تامين اجتماعي از جمله بيمه درمان را حق مردم مي‌داند.

2.بر اساس مفاد برنامه چهارم و پنجم توسعه کشور سهم پرداخت از جيب مردم از هزينه‌هاي مراقبت‌هاي سلامت بايد به 30 درصد کاهش يابد.

3.در کشور ايران، ارائه خدمات سلامت از طريق بيمه صرفا بيشتر يک روش تامين مالي است. به عبارت بهتر دولت براي اجراي تعهدات خود براي تامين سلامت مردم مخير است هر روشي را انتخاب کند از جمله روش بيمه‌اي.

بنابراين اينگونه نيست که اگر ارائه مراقبت‌هاي سلامت از جمله خدمات دندان‌پزشکي با چارچوب‌هاي بيمه‌اي همخواني نداشت، از ارائه خدمات به مردم شانه خالي كنيم. يک بار ديگر 3 هدف نهايي نظام سلامت را براي بخش دندان‌پزشکي مرور کنيم: ارتقاي سلامت دهان مردم، کاهش هزينه‌هاي دندان‌پزشکي و مشارکت عادلانه مردم در تامين مالي و نهايتا حفظ کرامت مردم در بهره‌مندي از خدمات. اينها وظايف و مسووليت‌هاي دولت هستند از هر راه ممکن. خواه بيمه، خواه غيربيمه.

Tags: نظام سلامت, سلامت دهان, بیمه, افزایش دانشکده های دندان پزشکی
تعداد نمایش ها: 4941
کاربر مرتبط: 
رضا حسین پور | Hoseinpoor
منبع: 
هفته نامه سپید
مطالب مرتبط: 
جای مبهم پیشگیری در سیاست سلامت

بازگشت به فهرست


 
مطلب خود را بنویسید*
:) ;) :D 8) :( :| :\ :cry: :evil: :o :oops: :{} :?: :!: :idea:
محافطت در مقابل اسپم (کپچا)
بارگذاری تصویر
 

مدیریت، سیاست، حقوق، معماری، اقتصاد، بیمه،...
آموزش، کاریابی، رایانه، وب،...
ورزش، تغذیه، بهداشت حرفه،...
پزشکی، اورژانس، دارو، روان،،...
مذهب، هنر، تاریخ،...